Nieuws

Op deze Nieuwspagina schrijft Stella van Dinten regelmatig een blog over yoga, vitale voeding of een gezond gewicht.
 

Je doet het (nooit) goed!

Beginnende yogadocenten worstelen vaak met de vraag hoe zwaar of hoe licht ze hun lessen moeten maken. En misschien vragen ook gevorderde docenten zich dat af en toe nog af. Weten dat er niet zo iets bestaat als “het goed doen”, kan dan helpen.

 

Een aantal jaren geleden was ik in de leer bij – wijlen – Ajata Stam. Zij vertelde het volgende verhaal:


 

“Er was eens een opa, die met zijn kleinzoon van tien jaar oud en een ezel een lange tocht wilde gaan maken langs de dorpen in de wijde omtrek. De kleinzoon en de bagage werden op de rug van de ezel gezet en opa liep er naast. Toen ze bij het eerste dorp aankwamen, werden ze uitgelachen: “Waarom moet jij, oude man, dat hele stuk lopen, terwijl je kleinzoon jonge gezonde benen heeft!”. Daar zat wel wat in, vond opa. Dus toen ze de dag erna verder gingen, ging hij zelf op de ezel zitten en liet zijn kleinzoon lopen. Aangekomen in het volgende dorp, werden ze wederom belachelijk gemaakt: “Waarom moet die kleine jongen met die dunne beentjes dat hele stuk lopen, terwijl zijn opa nog gezonde volwassen benen heeft?!”. Daar zat wel wat in, vond opa. Toen ze de volgende dag verder togen, besloot hij samen met zijn kleinzoon te gaan lopen naast de ezel, die de bagage droeg. Na een lange tocht kwamen ze aan bij het volgende dorp, waar ze alweer geridiculiseerd werden: “Gaan jullie twee dat hele stuk lopen, terwijl je een ezel hebt? Dan ben je zelf toch een beetje een ezel! Ha ha ha!”. Daar zat wel wat in, vond opa. De volgende ochtend zaten opa, kleinzoon en bagage op de ezel en zo gingen ze op pad naar het volgende dorp. En wat zeiden ze daar? “Arme ezel!”

 

De moraal van het verhaal is natuurlijk: je doet het nooit goed, want je kunt het nooit iedereen naar de zin maken. Want als je het ene doet, laat je het andere. Er is altijd wel íemand niet blij mee. Het mooie hieraan is dat, als je inziet dat je het niet iedereen naar de zin kunt maken, je de dingen kunt gaan doen die bij je passen. En eigenlijk is dat ook wat Krishna zegt in de Bhagavad Gita: volg je dharma, je – innerlijk ervaren - plicht (en niet het dharma van een ander!) en doe wat je moet doen zonder te hechten aan de vruchten van je handelingen.

 

Toen ik nog niet lang lesgaf en aan het uitzoeken was hoe zwaar of licht ik de lessen zou aanbieden, had ik bedacht om de lessen precies zo te geven als ik ze zelf het liefste volgde. Dan zou de les mij op het lijf geschreven zijn. En dat was een prima uitgangspunt, zo bleek al snel, alleen misschien niet op de manier die ik verwachtte. Op een avond kwamen twee mensen voor een proefles in dezelfde groep. Toen ik aan het eind van de les informeerde of deze vorm van yoga bij hen paste, gaf de een aan dat de les te zwaar was en de ander dat de les te licht was. Dezelfde les! Ze gingen allebei niet door. Toch werd het me hierdoor helder hoe ik les moest geven. Gewoon je eigen gevoel volgen en je krijgt dan uiteindelijk wel de mensen die bij je passen en dat was ook zo. Genoeg cursisten vinden mijn lessen niet te zwaar of te licht, maar precies goed! Zij hebben een lerares gevonden die bij hen past (en vice versa natuurlijk!).